پژوهش های دانشمندان دانشگاه اسکندریه و اربیل بر روی نانوذرات طلا نشان می دهد مشکل چاقی و آسیب های مرتبط با چاقی را احتمالا میتوان درمان کرد. این پژوهش در حال حاضر بر روی موش های چاق انجام شده و نتایج کاملا امیدبخش بود.
آزمایش های بر روی موش هایی که از آسیب های چاقی رنج می برند نشان می دهد میتوان با این نانوذرات آسیب های ناشی از چاقی را درمان یا حتی معکوس کرد.
به گزارش مگتیو، مطالعات در زمینه نشان داد با این روش درمانی میتوان آسیب های چاقی را تا حد زیادی کاهش داد. در این آزمایش پس از تست روی موش ها تاثیرات کاهش توده های چربی و بازسازی عملکرد بافت ها کاملا مشهود بود.
همچنین استفاده از ذرات نانو طلا در مقایسه با داروهای ضد چاقی تاثیرات بسیار بیشتری داشت.
چاقی با انباشت بیش از حد چربی در بدن و به دلیل از بین رفتن تعادل بین دریافت کالری و مصرف انرژی بوجود می آید.
با پیشرفت تکنولوژی و وجود خودرو های بی شمار در همه مناطق، از سال 1975 میزان چاقی در جهان 300% افزایش پیدا کرده است.
رییس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ، نیز پیش از این اعلام کرده بود حدود 70% مردم ایران چاق هستند!
در این آزمایش موش ها به گروه های درمانی مختلف تقسیم شدند و با تزریق روزانه و هفتگی نانوداروی طلا در دوز های مختلف درمان خود را تکمیل کردند. این آزمایش همچنین بافت کلیه و کبد موش ها مورد بررسی و مطالعه قرار گرفت.
بررسیهای ترکیب بدنی نشان داد که دوزهای بالای نانوذرات طلا باعث کاهش توده چربی، افزایش توده عضلانی و بهبود پارامترهای بیوشیمیایی مانند تریگلیسرید، گلوکز و شاخصهای استرس اکسیداتیو شدند. این تغییرات در مقایسه با گروههای دریافتکننده اورلیستات یا دوزهای پایینتر نانوذرات طلا، بهمراتب چشمگیرتر بودند.
تجزیهوتحلیل خون نشان داد که درمان با نانوذرات طلا پروفایل لیپیدی، قند خون ناشتا و شاخصهای استرس اکسیداتیو را به سطوح طبیعی بازگرداند. علاوه بر این، بررسیهای بافتشناسی نشان داد که نانوذرات طلا تجمع چربی را کاهش داده و ساختار سلولی کبد و کلیه را بهبود بخشیده است، درحالیکه موشهای تحت درمان با اورلیستات همچنان آسیبهای بافتی را نشان میدادند.
نتایج این پژوهش نشان میدهد که نانوذرات طلا میتوانند بهعنوان جایگزینی مؤثر برای روشهای درمانی چاقی مطرح شوند. این روش نهتنها پارامترهای متابولیکی را بهبود میبخشد، بلکه آسیبهای اندامی ناشی از چاقی را نیز کاهش میدهد. با این حال، برای تعیین ایمنی و اثربخشی این فناوری در انسان، تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.
منبع: Scientific Reports
